Aan allen die nog nooit van Darren Aronofsky gehoord hebben: alsjeblieft, doe daar in godsnaam iets aan! (Dit lezen is alvast een goede start) Meneer Aronofsky is voor mij de nieuwe Quentin Tarantino: een vernieuwende, doch consistent sterke regisseur voor de liefhebber van de betere film.
Sinds zijn debuutfilm “Supermarket Sweep” in 1991 (als thesis film aan Harvard University, ineengeflanst met het luttele bedrag van $100) lanceerde Darren een aantal ongelofelijke prachtfilms. Twee van zijn 4 opeenvolgende films behaalden een score van 8+ op het befaamde IMDB. Niet voor niets behoren zijn films tot mijn top 5 films allertijden.
Wat je van Darren mag verwachten is een eigenzinnige perfectie in z’n absurditeit vol verhaallijnen met dead-ends en verrassende climaxen die de kijker zowel doen huiveren als genieten. Op het moment dat je verwacht te kunnen voorspellen wat er gebeuren zal, gebeurt net het tegenovergestelde. Op het moment dat je eindelijk denkt alles te kunnen vatten, valt heel het verhaal uiteen. Net deze unieke manier van verhaallijnen brengen met een oog voor visuele vernieuwing en professionalisme, is hetgeen van Darren een toekomstige filmlegende maakt (ook al is hij dat reeds voor velen).
Denk maar aan zijn laatst uitgebrachte film Black Swan, die honderd maal donkerder is dan de gemiddelde horror- of thrillerfilm. Verwacht je bij het zien van deze film maar aan een aantal onverwachte creepy momenten, vertolkt door een schitterend acterende Natalie Portman (die hiervoor gisteren nog de Golden Globe award ‘Best Actress in a Motion Picture – Drama’ won). Huiveren verzekerd met deze film: de talloze Youtube-reacties als “oh yes! heart-stoppingly brilliant; totally awesome production. Still thinking about it. #blackswan” en reviews als “Ballet has never seemed so much like torture: toes are bloodied, muscles strained, bodies trussed.” liegen er niet om.
Naast zijn recentste film Black Swan was er ten eerste de film Pi over een dolgedraaide mathematicus met de drang om een getal te vinden om universele patronen in de wereld te herkennen. Deze zwart/wit film mag dan al geleden zijn van voor de millenniumwissel, het wordt met zijn hoge IMDB-score niet voor niets één van de beste films van die periode genoemd.
Requiem for a dream is zijn daaropvolgende film, die waarschijnlijk wel de meest gekende en belangrijkste film uit zijn filmografie. In deze film over drugsverslaafden komt zijn eigen stijl overduidelijk aan bod vol absurde, op paranoia gebaseerde beelden. Als je deze film nog niet gezien zou hebben, shame on you, en doe er iets aan!
Daarna volgde nog de visueel extreem sterke The Fountain (deze is al even intrigerend en bijna onmogelijk te vatten, zelf na het 5 maal bekijken ervan) over de thema’s liefde en eeuwig leven, gelinkt aan de Maya’s en ongeneesbare ziektes. Laat je onderdompelen in de creatieve prachtwereld waarin je vervoerd wordt van scene tot scene onder begeleiding van de melodische muziek van Clint Mansell.
In 2008 werd The Wrestler gelanceerd, handelend over de tragische situatie van een gepensioneerd boxer. Ook al heb ik deze laatste zelf nog niet kunnen proeven, ik kijk alvast uit naar zijn twee volgende films: The Wolverine en Machine Man. Hopelijk behoudt hij zijn eigenzinnige manier van regisseren zodat we nog lang mogen genieten van dit genie.
